درهمین رویایی که برایم ساخته ای
میمانم
حتی تاریکی شب
حتی دوری
حتی سکوت تو
از پشت حریر این رویا زیباست

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی
تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ ارزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های ابی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید جدا کردم.
و تو در پاسخ ابی ترین موج تمنای دلم گفتی :"
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی.
و من تنها برای دیدن ان چشمها تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم"
همین بود اخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت ، حریم چشمهایم را به روی اشکی از
جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم.
نمی دانم چرا رفتی؟
نمی دانم چرا،شاید خطا کردم
و تو بی انکه فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا ،تا کی،برای چه
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد رفتنت رسم نوازش
در غم خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی
دانه بر می داشت
تمام بالهایش در غرق در اندوه و غربت شد.
و بعد از رفتنت آسمان چشمهایم خیس باران بود.
و بعد از رفتن تو انگار کسی حس کرد من بی تو
تمام هستی ام از دست خواهد رفت.
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد.
و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد.
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد.
و من با انکه می دانم تو هرگز یاد من را
با عبور خود نخواهی برد
هنوز اشفته چشمان زیای تو ام ...برگرد!
پس از این سر نوشت انتظار من چه خواهد شد؟
و بعد از این همه طوفان وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره ارام و زیبا گفت:"
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو
در راه عشق و انتخاب ان خطا کردم."
و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا شاید به رسم عادت و دلدادگی هامان
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ ارزوهایت دعا کردم....

از نردبون نبودنهایت بالا می روم

تا اسمان خفگی

اینجا هوایی نیست

جز فکر هوای تو

بیا باز فریب بخوریم

تو فریب حرفهای مرا

من فریب نگاه تو را

مگر زندگی چه می خواهد به ما بدهد؟

که تو از من چشم برداری

و من نگویم که "دوستت دارم"

این روزها که نیستی

مهم نیست زیاد!

فقط باید یاد بگیرم

بدون تو،روی پاهایم بایستم

به همین زودی...

باید یاد بگیرم

بدون تو بخندم

بدون تو نفس بکشم

"سخت است اما می شود

در نقش یک عاقل روم..."

دلتنگی هایم را لابه لای شعرهایم پنهان می کنم!

تا صدایش ازارت ندهد!

زمانی ادم بودم

اما حالا کوه شدم!

ببین جانم:ما دیگر از خیر رسیدن گذشتیم...

رفتنت

ان قدرها هم که فکر می کنی فاجعه نیست!

فقط

من

مثل بید های مجنون

ایستاده میمیرم...

همین!!!

من درون قفس سرد اتاقم

دلتنگ


میپرد مرغ نگاهم


تا دور


آه باران باران پر مرغ نگاهم را شست


از دل من اما چه کسی


نقش او را خواهد شست؟؟

باز هم ساعتی به سازم برقص

میدانم خستگی ناپذیری

هنوز هستی و این نگرانم میکند

تورا کی به پایان می رسانم طلسم ماندگار

این بار من خسته ام از بازی

رها میکنم رها نمیشوی

می روم دورها باز تارهای نامرئی دورم تنیده ای

چه می شود که هی بازمیگردی

نه ...... من باز میگردم.....

این بار فقط مرگ مرا از این طلسم ناگزیر جدا میکند

گویی من بریده ام

خدایا از او بیزارم

رهایم کن جز خودم هیچ نمی خواهم.....................

خستگی را تو به خاطر مسپار

Time is very slow for those who wait

 very long For who lament

 very fast For those scared

very shortFor those who celebrate

but for those who love

time is “eternity”